Aplikacja w drodze: mapa, trasa bez internetu, kody QR i linki do punktów
Co spacery po Polu Mokotowskim zmieniły w aplikacji Pointale: linia prawdziwej ścieżki zamiast prostych kresek, podpowiedź „Wróć na ścieżkę”, osobna pinezka dla opisywanego obiektu, trasa pobrana do telefonu, kody QR do wydrukowania przy miejscu i linki do konkretnego fragmentu opowieści.
Na zdjęciu u góry: Trasa 14 stacji na mapie, tu w wersji przeglądarkowej Pointale.
Najwięcej pomysłów na aplikację nie przychodzi mi przy biurku, tylko na alejce, kiedy coś nie działa tak, jak bym chciał. Po listopadowych spacerach po Polu Mokotowskim spisałem kilka takich rzeczy i większość z nich już zrobiłem. Część jest jeszcze w wersji testowej, o czym piszę uczciwie przy każdej.
Ścieżka zamiast prostych kresek
Do niedawna aplikacja łączyła punkty trasy prostymi odcinkami. Na ulicy to wystarczało. Na Polu Mokotowskim, gdzie obok siebie biegnie kilka równoległych alejek, prosta kreska przez trawnik i staw nikomu nie pomagała.
Teraz autor może narysować, którędy naprawdę iść. Może też wgrać ślad nagrany w telefonie podczas spaceru i go poprawić. Aplikacja rysuje tę linię na mapie i prowadzi po niej:
- odcinek od Twojej pozycji do następnego punktu jest grubszy i ma strzałki kierunku,
- przebyta część jest przygaszona,
- odległość liczy się po ścieżce, a nie w linii prostej,
- gdy zejdziesz z trasy, pojawia się przerywana linia i podpowiedź „Wróć na ścieżkę”,
- przed zakrętem aplikacja go zapowiada.
To wszystko jest w najnowszej wersji testowej i czeka na porządny spacer, na którym sprawdzę, czy zapowiedzi zakrętów przychodzą w dobrym momencie.
Miejsce, o którym mowa, i miejsce, gdzie słuchasz
Na spacerze zauważyłem coś, co wydaje się oczywiste dopiero po fakcie. Budynek, o którym opowiada nagranie, często stoi gdzie indziej niż miejsce, z którego najlepiej go słuchać. Duży gmach widać z alejki parku, więc opowieść o nim ma ruszyć na alejce, a nie pod jego drzwiami, do których czasem nie da się podejść. Teraz aplikacja pokazuje to osobno: strefę, w której rusza nagranie, i pinezkę opisywanego obiektu, połączone linią.
Trasa w kieszeni, bez internetu
Całą trasę można przed wyjściem pobrać do telefonu: nagrania, zdjęcia, opisy, a teraz także przebieg ścieżki i fragment mapy wokół niej. Pobieranie pokazuje postęp, można je wstrzymać i wznowić. Aplikacja śledzi Twoją pozycję także przy wygaszonym ekranie i sama uruchamia opowieść przy punkcie. Mapa podąża za Tobą. Gdy przesuniesz ją palcem, podążanie się wyłącza, a przycisk „Wyśrodkuj” je przywraca.
Mapa bez internetu jest gotowa w wersji testowej. Zanim udostępnię ją wszystkim, chcę ją sprawdzić w trybie samolotowym, od początku do końca trasy.
Kody QR przy miejscu
To pomysł na tablice, stele, drzwi muzeum, przystanki na szlaku. W panelu twórcy przy każdym punkcie można wygenerować kod QR i pobrać go do druku. Ktoś, kto zeskanuje kod telefonem, trafia prosto do opowieści o tym miejscu. Jeśli ma aplikację, nagranie od razu zaczyna grać. Jeśli nie ma, otwiera się strona punktu w przeglądarce z odtwarzaczem.
Linki do punktów i fragmentów
Do każdego przewodnika i każdego punktu jest teraz zwykły link, który można wysłać znajomemu albo wrzucić na stronę. Można też udostępnić fragment nagrania, od wybranej sekundy do wybranej sekundy. Na przykład tylko tę minutę, w której pada cytat. Link otwiera aplikację, jeśli jest zainstalowana, a w przeciwnym razie stronę w przeglądarce. Jeśli ktoś otworzy link tuż po instalacji, zanim przejdzie ekrany powitalne, nie zgubi go. Po powitaniu trafi tam, gdzie prowadził link.
Zdjęcia na pełnym ekranie
Stuknięcie zdjęcia w opowieści, okładki przewodnika czy zdjęcia na ekranie punktu otwiera je na pełnym ekranie. Pod zdjęciem jest podpis z autorem i licencją, bo większość zdjęć historycznych pochodzi z wolnych zasobów i należy im się uczciwe podpisanie. Przeciągnięcie w dół zamyka podgląd. Brzmi banalnie, ale na Androidzie dopiero za drugim podejściem działało tak, jak trzeba.
Aplikacja i portal mówią w dwunastu językach. Opowieści na razie są po polsku.
W następnym wpisie opowiem o nowej warstwie na mapie: zdjęciach z trasy, które pokazują, w którą stronę patrzył obiektyw. I o tym, co robię, żeby nie pokazywały niczego, czego pokazywać nie powinny.