Pierwsza próba w 2024 roku i powrót do pomysłu po dwóch latach
Latem 2024 roku założyłem trzy puste projekty i zbudowałem szkielet aplikacji z dwiema zakładkami. Potem odłożyłem pomysł na prawie dwa lata. W czerwcu 2026 wróciłem do niego z kartką papieru: kto ma korzystać z przewodnika, co ma umieć i od czego zacząć.
Na zdjęciu u góry: Poranna mgła, czerwiec 2026. Fot. Marek Zdybel
Ten wpis otwiera serię o tym, jak powstawała aplikacja. W pierwszym wpisie na blogu wspomniałem krótko, że zaczynałem dwa razy. Tu opisuję, jak wyglądał ten pierwszy raz i co zmieniło się przy drugim podejściu.
Lato 2024: trzy puste szuflady
Pod koniec sierpnia 2024 roku założyłem trzy osobne projekty: aplikację na telefon, stronę internetową i serwer, który miał przechowywać przewodniki. Od początku zakładałem więc, że to nie będzie sama aplikacja. Słuchacz będzie miał telefon, ale ktoś musi te trasy przygotować, a ktoś inny je przechowywać i rozsyłać.
We wrześniu w aplikacji pojawił się pierwszy szkielet: dwie zakładki, ekran powitalny, nic więcej. Żadnej mapy, żadnego nagrania, żadnej trasy. Na tym etapie projekt się zatrzymał. Strona i serwer zostały pustymi szufladami z jednym plikiem opisu.
Patrząc z dzisiejszej perspektywy, widzę jedną rzecz: zacząłem od ekranów, zanim spisałem, dla kogo one są i co ma się na nich dziać. Przy drugim podejściu zrobiłem odwrotnie.
Czerwiec 2026: najpierw opis, potem ekrany
24 czerwca 2026 roku wróciłem do pomysłu. Zanim napisałem cokolwiek dla telefonu, przygotowałem dokument koncepcyjny. Projekt nazywał się wtedy roboczo AudioGuide. Pierwsze zdanie dokumentu brzmiało mniej więcej tak: to platforma, na której każdy może przygotować przewodnik po miejscu, a słuchacz idzie trasą i słyszy opowieść, kiedy dojdzie do właściwego punktu.
Ważne było słowo każdy. Nie chciałem zamkniętego katalogu, do którego trasy dopisuje jedna redakcja. Chciałem miejsca, w którym przewodnik może opublikować nauczyciel, regionalista albo ktoś, kto po prostu zna swoją okolicę.
Cztery rodzaje ludzi
Dokument zaczyna się od pytania, kto będzie z tego korzystał. Wyszły cztery grupy:
- Turysta szuka przewodnika, pobiera go do telefonu, idzie trasą, słucha, ogląda zdjęcia, ocenia trasę i może zgłosić błąd.
- Twórca zakłada przewodnik, wyznacza trasę, ustawia punkty, dodaje nagrania i zdjęcia, a na końcu publikuje.
- Moderator przegląda zgłoszenia, sprawdza poprawność przewodników i ukrywa to, co nie powinno się w katalogu znaleźć.
- Administrator dba o całość: konta, zasady, ustawienia.
Ten podział przetrwał do dziś. Każda kolejna funkcja zaczynała się od pytania, której z tych osób ma pomóc.
Co ma w sobie przewodnik
Drugi rozdział opisuje sam przewodnik. Ma nazwę, opis, zdjęcie na okładkę, kategorię, region i trasę. Najważniejsze są jednak punkty. Każdy punkt ma swoje położenie, nazwę, opis, nagranie, zdjęcia i promień, czyli odległość, z której opowieść ma się zacząć.
Ten promień to sedno całego pomysłu. Kiedy wchodzisz w strefę punktu, telefon sam rozpoznaje, gdzie jesteś, odnajduje właściwą opowieść i zaczyna ją odtwarzać. Nie trzeba niczego szukać ani klikać.
Bez internetu i w wielu językach
Już w pierwszej wersji dokumentu zapisałem dwie rzeczy, z których nie chciałem rezygnować.
Pierwsza: przewodnik musi dać się pobrać do telefonu przed wyjściem. Trasa, punkty, nagrania, zdjęcia i mapa. Najciekawsze miejsca rzadko mają dobry zasięg.
Druga: interfejs ma mówić w wielu językach. Na liście był polski, angielski, niemiecki, czeski, ukraiński, hiszpański, francuski, włoski i kolejne. Turysta z zagranicy też powinien się w aplikacji odnaleźć.
Najmniejsza sensowna wersja
Na końcu dokumentu jest krótka lista: co musi działać, żeby z całości dało się w ogóle skorzystać. Na telefonie: konto, lista przewodników, mapa, prowadzenie po trasie, pobieranie, odtwarzanie i oceny. Dla twórcy: założenie przewodnika, ustawienie punktów, dodanie nagrań i zdjęć, publikacja. W tle: konta, przewodniki, pliki i podstawowa moderacja.
Ta lista była krótka celowo. Wszystko, co wykraczało poza nią, czekało na swoją kolej. A pomysłów od razu było dużo więcej, o czym przekonałem się, kiedy zabrałem się za projektowanie ekranów.