Skąd Pointale: opowieści, które czekają w miejscach
Pierwszy wpis z dziennika twórcy. Skąd wziął się pomysł na przewodnik, który sam zaczyna opowiadać, gdy dojdziesz do miejsca, dlaczego ma działać bez internetu i czego nauczyły mnie pierwsze wyjścia z telefonem w kieszeni.
Na zdjęciu u góry: Pole Mokotowskie, listopad 2026. Fot. Marek Zdybel
Stary budynek, tablica, kamień w parku. Każde takie miejsce ma swoją historię, ale zwykle trzeba jej szukać później, w domu, w książkach i w internecie. Pointale powstało po to, żeby ta wiedza czekała na miejscu, dokładnie tam, gdzie jest potrzebna.
Pomysł w jednym zdaniu
Opowieść jest przypięta do miejsca. Kiedy do niego dochodzisz, telefon zaczyna ją opowiadać. Nie musisz niczego klikać, szukać numeru eksponatu ani wpatrywać się w ekran. Idziesz, słuchasz, patrzysz na to, o czym mowa.
Tak działa przewodnik w Pointale. Autor wybiera punkty na mapie, do każdego nagrywa opowieść i dodaje zdjęcia. Ty zakładasz słuchawki, wybierasz trasę i ruszasz. Aplikacja wie, gdzie jesteś, pokazuje drogę do następnego punktu, a gdy wejdziesz w jego pobliże, odtwarza nagranie. Telefon może przy tym leżeć w kieszeni z wygaszonym ekranem.
Dlaczego bez internetu
Pierwsza rzecz, którą sobie postanowiłem: przewodnik musi działać tam, gdzie zasięgu nie ma. Najciekawsze miejsca często leżą w lesie, w wąwozie, na końcu polnej drogi albo po prostu za granicą, gdzie nie chcesz płacić za dane. Dlatego całą trasę będzie można przed wyjściem pobrać do telefonu: nagrania, zdjęcia, opisy i fragment mapy. To jedna z najbliższych rzeczy, nad którymi siadam.
Krótka historia
Pierwszą próbę aplikacji zrobiłem latem 2024 roku i na długo odłożyłem. Do pomysłu wróciłem w czerwcu 2026. Wtedy spisałem, co ma umieć turysta, a co twórca przewodnika, i narysowałem kilkadziesiąt makiet ekranów. Projekt nazywał się roboczo AudioGuide. We wrześniu dostał nazwę Pointale (od point i tale, czyli miejsce i opowieść) i ruszył portal pointale.com.
Na początku myślałem o miastach: stare miasto, trakt królewski, rynek. Takie przykładowe trasy po Krakowie, Warszawie i Gdańsku wciąż są w katalogu jako demonstracja. Ale w październiku zmieniłem zdanie. Najwięcej do opowiedzenia mają miejsca, o których nie ma przewodników: miasteczko na Roztoczu, park, przez który chodzisz codziennie, nieoznakowana ścieżka w lesie. Pointale ma więc być o miejscach i historiach, a nie tylko o miastach.
Czego nauczył mnie pierwszy test
W październiku wyszedłem i wyjechałem z aplikacją na prawdziwe trasy. Wróciłem z listą rzeczy, których nie wyłapie żaden test przy biurku:
- po godzinie trasy aplikacja potrafiła mnie po cichu wylogować i zgubić postęp,
- pierwsza sekunda nagrania ginęła, bo słuchawki nie zdążyły się „obudzić”,
- mapa nie podążała za mną, więc co chwilę musiałem ją przesuwać palcem,
- nie było jak powiedzieć „skończyłem trasę”.
Wszystkie cztery poprawiłem w ciągu kilku dni. Od tamtej pory po większych zmianach sprawdzam aplikację w terenie, na prawdziwej trasie, a nie tylko przy biurku.
Dla kogo to robię
Dla trzech rodzajów ludzi. Dla turystów, którzy chcą wiedzieć więcej, ale nie chcą czytać tablic w deszczu. Dla miejscowych, którzy znają swoje okolice lepiej niż ktokolwiek i mają co opowiedzieć. I dla twórców: przewodników, nauczycieli, regionalistów, którzy mogą przygotować własną trasę i opublikować ją w Pointale. Opowieści w katalogu są darmowe. Pracuję nad tym, żeby słuchacz mógł autorowi podziękować drobną kwotą, jeśli trasa mu się spodobała.
Sam też jestem twórcą tras. W tym dzienniku będę pisał o obu stronach: jak budować aplikację i jak przygotować przewodnik, któremu można zaufać.
W następnym wpisie pokażę, jak powstaje jedna opowieść: od źródeł, przez karty faktów, po sprawdzanie zdanie po zdaniu. I dlaczego żart w moim przewodniku nigdy nie niesie faktu.