Pointale
Wszystkie wpisy

Sześćdziesiąt ekranów i ponad sto pięćdziesiąt decyzji, zanim powstała pierwsza trasa

Zanim aplikacja cokolwiek odtworzyła, przygotowałem makiety sześćdziesięciu ekranów: dla słuchacza na telefonie, dla twórcy i dla odwiedzających portal. Przy każdym zapisywałem wnioski. Opisuję te, które ukształtowały Pointale najmocniej: moment dojścia do miejsca, trasę bez internetu, głos autora i lokalizację bez śledzenia.

Na zdjęciu u góry: Makieta ekranu prowadzenia po trasie. Makieta z czerwca 2026, jeszcze pod roboczą nazwą AudioGuide.

Po spisaniu dokumentu koncepcyjnego miałem listę funkcji. Lista funkcji nie mówi jednak, jak to ma wyglądać ani w jakiej kolejności człowiek będzie się po tym poruszał. Dlatego w ostatnich dniach czerwca przygotowałem makiety ekranów. Projekt nazywał się wtedy jeszcze AudioGuide i ta nazwa widnieje na wszystkich obrazkach.

Sześćdziesiąt ekranów

Czterdzieści pięć ekranów dotyczy telefonu. Zaczynają się od ekranu powitalnego i logowania, przechodzą przez katalog, kartę przewodnika i prowadzenie po trasie, a kończą na narzędziach dla twórcy: zakładaniu przewodnika, dodawaniu punktów i publikacji. Kolejne piętnaście to widoki na komputer: panel twórcy, publiczny katalog, strona przewodnika i odtwarzacz w przeglądarce.

Makiety nie są projektem do przepisania jeden do jednego. Są sposobem myślenia. Kiedy narysujesz ekran pobierania trasy, od razu widzisz pytania: co, jeśli sieć zniknie w połowie? Ile to zajmie miejsca? Czy można zacząć słuchać, zanim wszystko się pobierze?

Wnioski zamiast listy życzeń

Przy każdym ekranie zapisywałem, co z niego wynika. Uzbierało się tego ponad sto pięćdziesiąt pozycji. Każdą oznaczyłem jako konieczną na start, ważną na później albo dodatkową. Kilka z nich ukształtowało Pointale bardziej niż pozostałe.

Największa przewaga to jeden moment. Nie katalog, nie mapa i nie samo nagranie. Najważniejsza jest chwila, w której dochodzisz do miejsca, a opowieść sama się zaczyna. Wszystko inne ma temu momentowi służyć.

Trasa bez internetu to filar, nie dodatek. Dla wielu osób pobranie przewodnika przed wyjściem będzie podstawowym sposobem korzystania z aplikacji. Z tego wyszły mniejsze decyzje: rozmiar przewodnika ma być widoczny przed pobraniem, przerwane pobieranie ma dać się wznowić, a zamiast „Anuluj” lepiej zaproponować „Poczekaj na Wi‑Fi”. Błąd sieci nie może wyglądać jak awaria.

Lokalizacja bez śledzenia. Aplikacja ma dobrze działać przy zgodzie „podczas używania”. Dostęp „zawsze” nie będzie wymagany. A zanim aplikacja poprosi o zgodę, ma wyjaśnić, po co jej położenie: żeby opowieść zaczęła się we właściwym miejscu.

Głos autora jest częścią przewodnika. Pointale ma być zbiorem opowieści, nie zbiorem tekstów. Własny głos twórcy, z jego akcentem i sposobem mówienia, jest więcej wart niż anonimowy lektor.

Komentarz do zdjęcia. Archiwalna fotografia albo porównanie „dawniej i dziś” często wymaga więcej niż podpisu. Stąd pomysł, żeby każde zdjęcie w punkcie mogło mieć krótkie nagranie, które odtwarza się po dotknięciu.

Dwa sposoby słuchania. Tryb terenowy prowadzi po trasie i sam uruchamia nagrania. Tryb odkrywcy pozwala przeglądać punkty, zdjęcia i ciekawostki w domu, bez wychodzenia. Aplikacja nie może być przydatna wyłącznie w trasie.

Telefon do słuchania, komputer do pracy

Ważna decyzja dotyczyła twórców. Na telefonie wygodnie się słucha, robi zdjęcia i poprawia drobiazgi w terenie. Ale ułożenie trasy z kilkunastu punktów, opisanie ich i podpięcie nagrań to praca na dużym ekranie. Dlatego panel twórcy miał powstać w przeglądarce, jako osobne narzędzie, a nie kopia aplikacji.

Do tego jedno konto na wszystko: ten sam człowiek może być turystą w sobotę i twórcą w niedzielę. Nie ma osobnej aplikacji dla autorów.

Uczciwość na ekranie

Na makietach pełno było okrągłych liczb: tysiące przewodników, dziesiątki krajów, setki tysięcy słuchaczy. Przy opisie strony głównej zapisałem, że trzeba ustalić zasady pokazywania liczb. Na obrazku wyglądają dobrze, ale w działającym portalu wolno pokazać tylko to, co naprawdę jest w katalogu. Podobnie z listą miast: każde miasto ma mieć uczciwy status, a nie udawać, że czeka tam gotowa trasa.

Co poczeka

Nie wszystko trafiło na pierwszą listę prac. Odznaki za przejście trasy, kolekcje, rankingi, statystyki dla autora, i wersje językowe opowieści oznaczyłem jako rzeczy na później. Filmy w punktach miały być możliwe, ale nieobowiązkowe. Grywalizacja, jeśli się pojawi, ma być dobrowolna i związana z miejscami, a nie z liczeniem punktów.


Czerwiec 2026. Fot. Marek Zdybel

Nic nie jest odtwarzane

Wybierz punkt audio, aby zacząć słuchać

00:00
00:00