Tekst obok głosu: transkrypcja, opisy z formatowaniem, wizytówka autora i ten blog
Pointale to przede wszystkim nagrania, ale nie każdy może i chce słuchać. Na przełomie października i listopada dopisałem transkrypcję każdej opowieści, opisy z pogrubieniami, listami i linkami, wizytówkę autora z krótkim nagraniem o sobie oraz edytor, w którym piszę wpisy na tym blogu.
Na zdjęciu u góry: Jesienna ścieżka w lesie. Fot. Marek Zdybel
Pointale jest o słuchaniu. Opowieść ma ruszyć sama, gdy dojdziesz do miejsca, a Ty masz patrzeć na budynek, nie w telefon. Ale słuchanie nie zawsze jest możliwe. Ktoś nie słyszy dobrze. Ktoś stoi przy ruchliwej ulicy. Ktoś chce wrócić do jednego zdania, w którym padła data. Ktoś woli przeczytać opowieść w domu, zanim wyjdzie na trasę. Dlatego ostatnie tygodnie poświęciłem tekstowi.
Transkrypcja każdej opowieści
Każde nagranie w moich trasach powstaje z napisanego wcześniej tekstu dla lektora, podzielonego na krótkie fragmenty. Do tej pory słuchacz go nie widział. Teraz autor wkleja go w panelu przy punkcie, a słuchacz widzi go jako transkrypcję.
Na stronie punktu w portalu i na ekranie punktu w aplikacji pod opowieścią jest zwinięta sekcja „Transkrypcja”. Jedno stuknięcie i rozwija się cały tekst nagrania, akapit po akapicie. Zwinięta, bo większość osób jednak słucha i nie chcę im zasłaniać ekranu ścianą tekstu.
Następny krok to tekst, który podąża za nagraniem, tak żeby można było przeskoczyć do wybranego zdania. Ale już teraz da się przeczytać wszystko, co mówi lektor.
Opisy, które da się czytać
Opis przewodnika i opis punktu to do niedawna był zwykły, płaski tekst. Przy dłuższych opisach robiła się z tego jedna szara plama. Od dziś w panelu autora jest edytor z formatowaniem: pogrubienie, kursywa, śródtytuły, listy, cytat i linki. Działa jak w zwykłym edytorze tekstu, bez wpisywania żadnych znaczków.
Postawiłem sobie dwie granice. Po pierwsze, formatowania jest celowo mało. Nie ma kolorów, podkreśleń ani przekreśleń. Tekst wklejony z Worda czy ze strony internetowej zachowuje tylko to, co Pointale potrafi pokazać, więc nikt nie przeniesie przypadkiem do opisu czcionki z cudzej strony. Po drugie, opis musi tak samo wyglądać wszędzie: w portalu i w aplikacji. Tam, gdzie formatowanie nie ma sensu, na przykład w krótkiej zajawce na liście przewodników, pokazuje się czysty tekst bez pogrubień.
Tekst dla lektora zostaje zwykłym tekstem. Lektor i tak nie przeczyta pogrubienia.
Wizytówka autora
Przy każdej trasie widać, kto ją przygotował. Od końca października nazwisko autora prowadzi do jego wizytówki: zdjęcia, kilku zdań o sobie i listy jego przewodników. Najbardziej podoba mi się w niej jedna rzecz: autor może nagrać krótkie bio audio. Skoro słuchasz jego opowieści przez godzinę, możesz też usłyszeć, kim jest i dlaczego zajął się akurat tym miejscem.
Wizytówka jest w portalu pod adresem autora i w aplikacji, z ekranu przewodnika. Autor uzupełnia ją sam w panelu i tam wgrywa nagranie.
Ten blog
Przy okazji: wpisy, które tu czytasz, powstają w tym samym panelu. Blog Pointale ruszył na początku października, razem z prostym panelem do pisania wpisów. Od początku można było dodać okładkę, zdjęcia i filmy w dowolnym miejscu tekstu, zapisać wpis jako szkic, obejrzeć go przed publikacją i dopiero potem opublikować. Od dziś wpisy pisze się w tym samym edytorze z formatowaniem co opisy tras. Dochodzi w nim jeszcze linia oddzielająca i wstawianie zdjęć oraz filmów prosto z paska narzędzi.
Chciałem, żeby blog był częścią portalu, a nie osobną stroną gdzieś obok. Dzięki temu mogę tu pisać o tym, jak powstaje aplikacja, i od razu linkować do tras, o których piszę, na przykład do katalogu przewodników.
Żadna z tych zmian nie jest efektowna. Nie ma w nich nowej mapy ani nowego przycisku na ekranie trasy. Ale przewodnik, który można tylko słuchać, zostawia część ludzi za drzwiami. Tekst obok głosu te drzwi otwiera.